🛣️ Dostęp do rynku

1. Firma Trans-Nowak z siedzibą w Radomiu składa wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Które stwierdzenie o organie właściwym jest prawdziwe?

1. Organem właściwym jest wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy
2. Organem właściwym jest marszałek województwa mazowieckiego jako organ nadzorujący transport w regionie
3. Organem właściwym jest w każdym przypadku Główny Inspektor Transportu Drogowego jako organ centralny
4. Zezwolenia udziela starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, wskazanej zgodnie z rozporządzeniem 1071/2009

Art. 7 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest właściwy tylko wtedy, gdy przedsiębiorca ubiega się o licencję wspólnotową i nie występował wcześniej o zezwolenie do starosty. Marszałek województwa oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie udzielają tego zezwolenia — wydają inne uprawnienia przewozowe.

2. Przedsiębiorca zamierza od razu wykonywać międzynarodowy transport drogowy rzeczy i nie posiada jeszcze zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Które zdanie jest prawdziwe?

1. Może wystąpić o zezwolenie do marszałka województwa, który wydaje je łącznie z licencją wspólnotową
2. Może złożyć wniosek o zezwolenie do GITD razem z wnioskiem o licencję wspólnotową, bez występowania do starosty
3. Musi najpierw uzyskać zezwolenie od starosty, a po roku jego posiadania może wystąpić o licencję wspólnotową
4. Licencja wspólnotowa zastępuje zezwolenie, więc przedsiębiorca nie musi go uzyskiwać w żadnym organie

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem właściwym w sprawie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gdy przedsiębiorca ubiega się o licencję wspólnotową i nie występował o zezwolenie do starosty. Oba wnioski można więc złożyć w GITD. Licencja wspólnotowa nie zastępuje zezwolenia — art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wymaga, aby jej posiadacz był uprawniony do wykonywania zawodu przewoźnika. Marszałek województwa nie wydaje żadnego z tych dokumentów, a ustawa nie przewiduje rocznego okresu karencji.

3. W jakiej formie prawnej następuje udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego?

1. W drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez organ właściwy na podstawie ustawy o transporcie drogowym
2. W drodze zaświadczenia wydawanego na wniosek przedsiębiorcy, bez możliwości odmowy przez organ
3. W drodze wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dokonywanego z urzędu
4. W drodze umowy cywilnoprawnej zawieranej między przedsiębiorcą a starostą właściwym dla siedziby

Art. 7 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Potwierdza to art. 2 pkt 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, który definiuje zezwolenie jako decyzję administracyjną uprawniającą do wykonywania zawodu. Zaświadczenie potwierdza jedynie fakt lub stan prawny (np. zgłoszenie przewozów na potrzeby własne), wpis do CEIDG dotyczy samej działalności gospodarczej, a organ administracji nie zawiera z wnioskodawcą umowy cywilnoprawnej.

4. W jakim terminie właściwy organ powinien rozpatrzyć wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. W terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, bez możliwości przedłużenia tego terminu przez organ
2. Możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu trzech miesięcy od otrzymania wszystkich niezbędnych dokumentów
3. W terminie dwóch miesięcy od dnia wpłaty opłaty za zezwolenie, z możliwością przedłużenia o dwa tygodnie
4. W terminie sześciu miesięcy od dnia otrzymania wniosku, z możliwością przedłużenia o kolejne trzy miesiące

Art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że termin rozpatrzenia wniosku o zezwolenie jest możliwie najkrótszy i nie przekracza trzech miesięcy od daty otrzymania przez właściwy organ wszystkich dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku; w należycie uzasadnionych przypadkach organ może go przedłużyć o jeden miesiąc. Bieg terminu liczy się więc od skompletowania dokumentacji, a nie od samego złożenia wniosku ani od wpłaty opłaty. Terminy 30-dniowe wynikają z Kodeksu postępowania administracyjnego dla zwykłych spraw, ale rozporządzenie unijne ustala tu regułę szczególną.

5. Które stwierdzenie o wymogach dostępu do zawodu przewoźnika drogowego określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jest prawdziwe?

1. Przedsiębiorca musi wykazać pięcioletnie doświadczenie w branży transportowej przed złożeniem wniosku o zezwolenie
2. Przedsiębiorca musi być właścicielem co najmniej dwóch pojazdów i zatrudniać na umowę o pracę wszystkich kierowców
3. Przedsiębiorca musi mieć rzeczywistą i stałą siedzibę, dobrą reputację, zdolność finansową i kompetencje zawodowe
4. Przedsiębiorca musi spełniać trzy wymogi: dobrą reputację, zdolność finansową i kompetencje zawodowe zarządzającego

Art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymienia cztery wymogi, które muszą być spełnione łącznie: posiadanie rzeczywistej i stałej siedziby w państwie członkowskim (lit. a), dobra reputacja (lit. b), odpowiednia zdolność finansowa (lit. c) oraz wymagane kompetencje zawodowe (lit. d). Siedziba jest więc równorzędnym wymogiem, a nie dodatkiem. Rozporządzenie nie wymaga własności pojazdów — art. 5 dopuszcza najem i leasing — ani nie uzależnia zezwolenia od stażu w branży czy formy zatrudnienia kierowców; doświadczenie ma znaczenie tylko przy zwolnieniu z egzaminu na podstawie art. 9.

6. Które stwierdzenie dotyczące organizacji floty wykonującej przewozy międzynarodowe jest zgodne z art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Pojazdy używane w przewozach międzynarodowych wracają do bazy w państwie siedziby najpóźniej w ciągu ośmiu tygodni
2. Pojazdy używane w przewozach międzynarodowych muszą wracać do bazy w państwie siedziby raz na cztery tygodnie
3. Obowiązek powrotu dotyczy wyłącznie kierowców, natomiast pojazdy mogą pozostawać za granicą przez cały rok
4. Pojazdy wykonujące kabotaż mogą pozostawać poza państwem siedziby do sześciu miesięcy od jego opuszczenia

Art. 5 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (UE) 2020/1055 z Pakietu Mobilności, wymaga organizowania przewozów w taki sposób, aby pojazdy wykorzystywane w przewozach międzynarodowych wracały do jednej z baz eksploatacyjnych w państwie członkowskim siedziby nie później niż w ciągu ośmiu tygodni od jego opuszczenia. Termin czterotygodniowy dotyczy powrotu kierowcy do centrum operacyjnego lub miejsca zamieszkania na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a nie pojazdu. Wykonywanie kabotażu nie zawiesza obowiązku powrotu pojazdu.

7. Przewoźnik zgłosił do starosty 12 pojazdów. Które stwierdzenie o wymaganej bazie eksploatacyjnej według ustawy o transporcie drogowym jest prawdziwe?

1. Baza musi mieć miejsca postojowe dla co najmniej połowy zgłoszonych pojazdów, w tym przypadku dla sześciu pojazdów
2. Baza musi mieć miejsca postojowe dla wszystkich dwunastu zgłoszonych pojazdów, gdyż muszą one nocować w bazie
3. Przewoźnik nie może mieć więcej niż jednej bazy eksploatacyjnej, a jej adres musi być tożsamy z adresem siedziby
4. Baza musi mieć miejsca postojowe dla co najmniej jednej trzeciej zgłoszonych pojazdów, w tym przypadku dla czterech

Ustawa o transporcie drogowym w art. 5 uznaje wymóg posiadania siedziby z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 za spełniony, jeżeli przedsiębiorca dysponuje odpowiednią do skali działalności bazą eksploatacyjną na terytorium Polski, wyposażoną co najmniej w miejsca postojowe w liczbie odpowiadającej co najmniej 1/3 liczby pojazdów zgłoszonych organowi wydającemu zezwolenie. Przy 12 pojazdach oznacza to 4 miejsca. Ustawa dopuszcza kilka baz — wtedy łączna liczba miejsc musi spełniać próg 1/3 — a adres bazy może różnić się od adresu siedziby, co potwierdza oświadczenie składane z wnioskiem na podstawie art. 7a.

8. Które stwierdzenie o okresie ważności certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym jest prawdziwe?

1. Certyfikat jest ważny przez dziesięć lat, tak jak licencja wspólnotowa, i przedłuża się go na wniosek posiadacza
2. Certyfikat jest ważny przez pięć lat i po tym okresie wymaga odnowienia po zdaniu egzaminu poprawkowego
3. Certyfikat jest ważny wyłącznie do końca roku kalendarzowego, w którym posiadacz przestał zarządzać transportem
4. Certyfikat wydaje się bezterminowo, a rozporządzenie 1071/2009 nie przewiduje jego wygaśnięcia z upływem czasu

Art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przewiduje, że kompetencje zawodowe wykazuje się certyfikatem wydanym według wzoru z załącznika III przez upoważniony organ lub podmiot — w Polsce Instytut Transportu Samochodowego. Ani rozporządzenie, ani ustawa o transporcie drogowym nie określają terminu ważności certyfikatu, więc jest on bezterminowy. Państwa mogą jedynie promować szkolenia okresowe oraz wymagać szkolenia odświeżającego od osób, które nie zarządzały transportem przez ostatnie pięć lat (art. 8 ust. 5 i 6). Dziesięcioletni okres dotyczy licencji wspólnotowej z rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, a nie certyfikatu.

9. Które stwierdzenie o zwolnieniu z egzaminu na podstawie doświadczenia zawodowego (art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009) jest prawdziwe?

1. Zwolnienie przysługuje osobom z pięcioletnim doświadczeniem jako kierowca zawodowy w przewozach międzynarodowych
2. Państwo może zwolnić osoby nieprzerwanie zarządzające firmą transportową przez 10 lat przed 4 grudnia 2009 r.
3. Zwolnienie przysługuje osobom, które zarządzały firmą transportową przez 10 lat przed dniem 21 lutego 2022 r.
4. Zwolnienie przysługuje każdemu absolwentowi kursu dla zarządzających transportem trwającego co najmniej 140 godzin

Art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 pozwala państwom członkowskim zwolnić z egzaminu osoby, które wykażą, że w okresie 10 lat przed dniem 4 grudnia 2009 r. nieprzerwanie zarządzały przedsiębiorstwem transportu drogowego rzeczy lub osób w jednym lub kilku państwach członkowskich. Datą odniesienia jest wejście w życie rozporządzenia, nie data stosowania Pakietu Mobilności. Doświadczenie jako kierowca nie jest doświadczeniem w zarządzaniu, a ukończenie kursu nie zwalnia z egzaminu — art. 8 ust. 4 pozwala jedynie zwolnić posiadaczy określonych dyplomów szkolnictwa wyższego lub kwalifikacji technicznych z części egzaminu.

10. Zarządzający transportem w firmie Kowalski Logistics utracił dobrą reputację. Jaki termin na uregulowanie sytuacji może wyznaczyć organ zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Organ nie wyznacza żadnego terminu, lecz cofa zezwolenie z dniem stwierdzenia utraty dobrej reputacji
2. Termin nie dłuższy niż trzy miesiące na zatrudnienie zastępcy, bez możliwości jakiegokolwiek przedłużenia
3. Termin do sześciu miesięcy na zatrudnienie zastępcy, przedłużany o trzy w razie śmierci lub niezdolności fizycznej
4. Termin nie dłuższy niż dwanaście miesięcy, liczony od doręczenia zawiadomienia o utracie dobrej reputacji

Art. 13 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że jeżeli zarządzający transportem nie spełnia już wymogu dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, właściwy organ może wyznaczyć przedsiębiorcy termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie zastępcy, z możliwością przedłużenia o trzy miesiące w przypadku śmierci lub fizycznej niezdolności zarządzającego. Dopiero bezskuteczny upływ terminu prowadzi — zgodnie z art. 13 ust. 3 — do zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia. Natychmiastowe cofnięcie bez terminu naprawczego i terminy trzy- lub dwunastomiesięczne nie wynikają z tego przepisu.

11. Hurtownia materiałów budowlanych przewozi własnym samochodem ciężarowym o dmc 12 t sprzedany towar do klientów. Jaki dokument uprawnia ją do takich przewozów?

1. Zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne, wydane przez starostę
2. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, ponieważ pojazd przekracza dopuszczalną masę 3,5 t
3. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy wydana przez starostę na okres od dwóch do pięćdziesięciu lat
4. Żaden dokument nie jest wymagany, gdyż przewóz własnego towaru jest wyłączony spod ustawy o transporcie drogowym

Przewóz sprzedanego towaru własnym pojazdem, prowadzonym przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, jest niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Art. 33 tej ustawy stanowi, że takie przewozy mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przewozów jako działalności pomocniczej — dla przewozów krajowych wydaje je starosta. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika jest wymagane tylko dla transportu drogowego, czyli zarobkowego. Pojazd o dmc 12 t nie korzysta z wyłączenia dla pojazdów do 3,5 t, więc dokument jest konieczny.

12. Które zdanie o organie wydającym zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne (art. 33 ustawy o transporcie drogowym) jest prawdziwe?

1. Zaświadczenie na przewozy krajowe i międzynarodowe wydaje starosta, a GITD jedynie rejestruje je w ewidencji
2. Zaświadczenie na przewozy krajowe wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, a na międzynarodowe GITD
3. Zaświadczenie na przewozy krajowe wydaje wójt lub burmistrz, a na przewozy międzynarodowe marszałek województwa
4. Zaświadczenie na przewozy krajowe i międzynarodowe wydaje w każdym przypadku Główny Inspektor Transportu Drogowego

Art. 33 ustawy o transporcie drogowym rozdziela właściwość organów: zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, natomiast zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego. Podział ten odpowiada właściwości w sprawach zarobkowych: starosta dla zezwolenia na wykonywanie zawodu, GITD dla licencji wspólnotowej. Wójt, burmistrz i marszałek województwa są organami w sprawach przewozu osób (taksówki, zezwolenia na linie regularne), nie w sprawach zaświadczeń na potrzeby własne.

13. Firma kurierska wykonuje międzynarodowy przewóz rzeczy busami o dopuszczalnej masie całkowitej 3,2 t. Które stwierdzenie o jej obowiązkach od 21 maja 2022 r. jest prawdziwe?

1. Firma musi uzyskać zezwolenie tylko wtedy, gdy wykonuje również przewozy krajowe pojazdami powyżej 3,5 t
2. Firma jest całkowicie wyłączona spod ustawy o transporcie drogowym, bo jej pojazdy nie przekraczają dmc 3,5 t
3. Firma musi uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencję wspólnotową
4. Firma potrzebuje wyłącznie zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne wydawanego przez starostę

Rozporządzenie (UE) 2020/1055 zmieniło art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009: od 21 maja 2022 r. wyłączenie obejmuje tylko przewoźników rzeczy używających pojazdów o dmc do 2,5 t, a przedsiębiorcy wykonujący przewozy międzynarodowe pojazdami o dmc powyżej 2,5 t i do 3,5 t muszą spełniać wymogi dostępu do zawodu. Odpowiednio zmieniono ustawę o transporcie drogowym oraz rozporządzenie (WE) nr 1072/2009, które wymaga dla nich licencji wspólnotowej. Krajowy przewóz rzeczy pojazdami do 3,5 t pozostaje w Polsce poza ustawą. Zaświadczenie dotyczy tylko przewozów niezarobkowych, a przewóz kurierski jest zarobkowy.

14. Które stwierdzenie o liczbie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest zgodne z ustawą o transporcie drogowym?

1. Organ wydaje wypisy w liczbie równej liczbie zatrudnionych kierowców, ponieważ wypis jest dokumentem imiennym
2. Organ wydaje jeden wypis na przedsiębiorcę, a kierowcy posługują się jego kopią potwierdzoną przez pracodawcę
3. Organ wydaje dowolną liczbę wypisów wskazaną przez przedsiębiorcę, niezależnie od liczby zgłoszonych pojazdów
4. Organ wydaje wypisy w liczbie nie większej niż liczba pojazdów, dla których udokumentowano zdolność finansową

Zgodnie z art. 7a ustawy o transporcie drogowym organ, udzielając zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Wypis jest więc powiązany z pojazdem, nie z kierowcą ani z przedsiębiorcą jako całością, i musi znajdować się w każdym pojeździe używanym w transporcie. Kopia wypisu potwierdzona przez pracodawcę nie zastępuje oryginału.

15. Na przedsiębiorcę nałożono karę za najpoważniejsze naruszenie z załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Które stwierdzenie o skutkach dla dobrej reputacji jest prawdziwe?

1. Organ prowadzi postępowanie i może uznać reputację za nienaruszoną, gdy jej utrata byłaby nieproporcjonalna
2. Utrata dobrej reputacji następuje automatycznie z dniem nałożenia kary, bez żadnego postępowania organu
3. O utracie dobrej reputacji może orzec wyłącznie sąd karny w wyroku skazującym zarządzającego transportem
4. Dobra reputacja zostaje utracona dopiero po trzecim najpoważniejszym naruszeniu w ciągu dwóch lat kalendarzowych

Art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymaga, aby po skazaniu lub nałożeniu sankcji za najpoważniejsze naruszenie z załącznika IV właściwy organ przeprowadził w odpowiednim terminie postępowanie administracyjne, w tym w razie potrzeby kontrolę w lokalu przedsiębiorcy. Organ ocenia, czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję; jeśli tak, reputacja pozostaje nienaruszona, a uzasadnienie wpisuje się do rejestru krajowego. W Polsce postępowanie to prowadzi organ wydający zezwolenie na podstawie art. 7d ustawy o transporcie drogowym. Utrata nie jest więc automatyczna, nie wymaga wyroku sądu ani powtarzalności naruszeń.

16. Które z wymienionych naruszeń jest najpoważniejszym naruszeniem w rozumieniu załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia o co najmniej 50 % bez przerwy lub odpoczynku trwającego minimum 4,5 h
2. Brak zaświadczenia o działalności za dni wolne kierowcy okazywanego podczas kontroli na drodze przez inspektora
3. Przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o 10 %, stwierdzone podczas kontroli drogowej w innym państwie
4. Przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 5 % przez zespół pojazdów o dmc powyżej 12 t w przewozie krajowym

Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymienia jako najpoważniejsze naruszenie m.in. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o co najmniej 50 % bez przerwy lub bez nieprzerwanego odpoczynku trwającego co najmniej 4,5 godziny, a także przekroczenie sześciodniowego lub dwutygodniowego czasu prowadzenia o co najmniej 25 %. Przekroczenie tygodniowe o 10 % nie sięga tego progu. Przeciążenie staje się najpoważniejszym naruszeniem dopiero od 20 % dla pojazdów o dmc powyżej 12 t. Brak zaświadczenia o działalności jest naruszeniem dokumentacyjnym spoza załącznika IV.

17. Nowo założona spółka Trans-Bud nie ma jeszcze poświadczonego rocznego sprawozdania finansowego. W jaki sposób może wykazać zdolność finansową zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Wyciągiem z rachunku bankowego z dnia złożenia wniosku, wykazującym saldo równe wymaganej kwocie kapitału
2. Wyłącznie własnym oświadczeniem zarządu o posiadaniu środków, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej
3. Gwarancją bankową lub ubezpieczeniem, w tym ubezpieczeniem odpowiedzialności zawodowej, na wymagane kwoty
4. Zaświadczeniem z urzędu skarbowego o niezaleganiu w podatkach wystawionym nie wcześniej niż miesiąc przed wnioskiem

Art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 każe wykazywać zdolność finansową na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę. Art. 7 ust. 2 przewiduje odstępstwo: w braku takich sprawozdań właściwy organ zgadza się, aby przedsiębiorca wykazał zdolność finansową poświadczeniem takim jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej, stanowiącym solidarną gwarancję na wymagane kwoty. Samo oświadczenie, jednodniowy wyciąg bankowy ani zaświadczenie podatkowe nie są dokumentami przewidzianymi w tym przepisie.

18. Starosta odmówił firmie Rol-Trans udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Które stwierdzenie wynika z art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Decyzja odmowna jest ostateczna i nie podlega zaskarżeniu, ponieważ zezwolenie ma charakter uznaniowy
2. Odwołanie przysługuje wyłącznie do Komisji Europejskiej jako organu nadzorującego stosowanie rozporządzenia
3. Prawo odwołania przysługuje tylko przy cofnięciu zezwolenia, natomiast odmowa jego udzielenia nie podlega kontroli
4. Decyzja musi być uzasadniona, a przedsiębiorcy przysługuje odwołanie do niezależnego i bezstronnego organu lub sądu

Art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymaga, aby decyzje odmowne, decyzje o zawieszeniu lub cofnięciu zezwolenia oraz o stwierdzeniu niezdolności zarządzającego transportem zawierały uzasadnienie. Art. 15 ust. 2 gwarantuje przedsiębiorcom i osobom, których decyzje dotyczą, prawo odwołania przynajmniej do jednego niezależnego i bezstronnego organu lub sądu. W Polsce od decyzji starosty służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Komisja Europejska nie rozpatruje indywidualnych odwołań, a odmowa udzielenia zezwolenia podlega kontroli tak samo jak jego cofnięcie.

19. W jakiej formie składa się wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z art. 7a ustawy o transporcie drogowym?

1. Wyłącznie w postaci elektronicznej za pośrednictwem systemu KREPTD prowadzonego przez Głównego Inspektora
2. W formie pisemnej, w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, według wyboru przedsiębiorcy
3. Wyłącznie ustnie do protokołu w siedzibie starostwa, w obecności osoby zarządzającej transportem
4. Wyłącznie w formie aktu notarialnego, ze względu na odpowiedzialność karną za składane oświadczenia

Art. 7a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej. Przedsiębiorca wybiera więc między dokumentem papierowym a wnioskiem elektronicznym (np. przez platformę ePUAP). KREPTD jest rejestrem prowadzonym przez GITD, a nie kanałem składania wniosków do starosty. Oświadczenia załączane do wniosku składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej, ale nie wymaga to formy aktu notarialnego ani protokołu ustnego.

20. Który podmiot wydaje w Polsce certyfikat kompetencji zawodowych w transporcie drogowym?

1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie protokołu egzaminu przeprowadzonego przez WITD
2. Minister właściwy do spraw transportu, w drodze decyzji administracyjnej wydawanej po zdanym egzaminie
3. Instytut Transportu Samochodowego jako jednostka certyfikująca, po egzaminie przed komisją egzaminacyjną
4. Starosta właściwy dla miejsca zamieszkania kandydata, po przedstawieniu zaświadczenia o ukończeniu kursu

Zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 państwa członkowskie upoważniają organy lub podmioty do przeprowadzania egzaminów i wydawania certyfikatów. W Polsce, na podstawie art. 38 ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia wykonawczego ministra właściwego do spraw transportu, jednostką certyfikującą jest Instytut Transportu Samochodowego, przy którym działa komisja egzaminacyjna. Certyfikat wystawia się według wzoru z załącznika III do rozporządzenia. Starosta i GITD wydają zezwolenia i licencje, nie certyfikaty, a minister określa jedynie zasady egzaminowania w drodze rozporządzenia.

21. Obywatel Niemiec mieszkający na stałe w Szczecinie chce uzyskać certyfikat kompetencji zawodowych. Które stwierdzenie jest zgodne z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Do egzaminu może przystąpić wyłącznie w Niemczech, ponieważ o miejscu egzaminu decyduje obywatelstwo kandydata
2. Do egzaminu przystępuje w państwie, w którym uzyskał prawo jazdy kategorii C, niezależnie od miejsca zamieszkania
3. Do egzaminu może przystąpić w dowolnym państwie członkowskim, bez związku z miejscem zamieszkania lub pracy
4. Do egzaminu przystępuje w państwie członkowskim, w którym ma zwykłe miejsce zamieszkania lub w którym pracuje

Art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że zainteresowane osoby przystępują do egzaminu w państwie członkowskim, w którym mają zwykłe miejsce zamieszkania, lub w państwie członkowskim, w którym pracują. Obywatelstwo ani państwo wydania prawa jazdy nie mają znaczenia — osoba mieszkająca w Szczecinie zdaje egzamin w Polsce przed komisją działającą przy Instytucie Transportu Samochodowego. Rozporządzenie nie pozwala na swobodny wybór dowolnego państwa, co zapobiega omijaniu bardziej wymagających systemów egzaminacyjnych. Uzyskany certyfikat jest następnie uznawany we wszystkich państwach członkowskich.

22. Które stwierdzenie o pojazdach, którymi musi dysponować przedsiębiorca po uzyskaniu zezwolenia, jest zgodne z art. 5 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Pojazdy mogą być zarejestrowane w dowolnym państwie członkowskim, byle przedsiębiorca miał do nich tytuł prawny
2. Wystarczy jeden pojazd zarejestrowany w państwie siedziby, własny albo użytkowany na podstawie najmu lub leasingu
3. Przedsiębiorca musi być właścicielem każdego pojazdu, bo najem i leasing nie spełniają wymogu dysponowania
4. Przedsiębiorca musi dysponować co najmniej trzema pojazdami zarejestrowanymi w państwie siedziby już przy wniosku

Art. 5 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymaga, aby przedsiębiorca po przyznaniu zezwolenia dysponował co najmniej jednym pojazdem zarejestrowanym lub dopuszczonym do ruchu zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego siedziby — niezależnie od tego, czy pojazd jest jego własnością, czy jest użytkowany na podstawie umowy najmu z opcją zakupu, najmu lub leasingu. Wymóg dotyczy momentu po uzyskaniu zezwolenia, a nie chwili złożenia wniosku, i nie określa minimalnej liczby pojazdów większej niż jeden. Rejestracja w innym państwie członkowskim nie spełnia wymogu, bo pojazd musi być powiązany z państwem siedziby.

23. Jakie dane, zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zawiera wniosek o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego?

1. Określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał w transporcie
2. Zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy osoby zarządzającej transportem w firmie
3. Imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem
4. Numer polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego wraz z sumą gwarancyjną polisy

Art. 7a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym określa treść wniosku: oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania, informację o wpisie do CEIDG albo numer w rejestrze przedsiębiorców KRS, numer NIP, określenie rodzaju transportu drogowego, określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych oraz imię i nazwisko, adres zamieszkania i numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem albo osoby wyznaczonej na podstawie umowy. Ustawa nie wymaga zaświadczenia lekarskiego zarządzającego ani polisy OC przewoźnika — ubezpieczenie OCP jest dobrowolne i nie warunkuje zezwolenia.

24. Które dokumenty dołącza się do wniosku o zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgodnie z art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym?

1. Dokumenty potwierdzające spełnienie warunków zdolności finansowej z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009
2. Oświadczenie osoby zarządzającej transportem o pełnieniu tej roli oraz kopię jej certyfikatu kompetencji zawodowych
3. Zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu ze składkami za ostatnie dwanaście miesięcy
4. Świadectwa kwalifikacji zawodowej wszystkich kierowców, których przedsiębiorca zamierza zatrudnić

Art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wymienia załączniki do wniosku: oświadczenie osoby zarządzającej transportem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będzie pełnić rolę zarządzającego, wraz z kopią jej certyfikatu kompetencji zawodowych (albo oświadczenie i certyfikat osoby wyznaczonej na podstawie umowy), oraz dokumenty potwierdzające spełnienie warunków zdolności finansowej z art. 7 rozporządzenia. Świadectwa kwalifikacji kierowców i zaświadczenie z ZUS nie są wymagane — co do kierowców składa się jedynie oświadczenie o zamiarze zatrudnienia osób bez zakazu wykonywania zawodu.

25. Firma Bakalarz Trans kompletuje załączniki do wniosku o zezwolenie. Które z poniższych dokumentów są wymagane przez art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym?

1. Umowa najmu lokalu siedziby z podpisami poświadczonymi notarialnie, zawarta na okres co najmniej pięciu lat
2. Informacja z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności osoby zarządzającej transportem oraz osób kierujących firmą
3. Wykaz kierowców z numerami praw jazdy i datami ważności ich badań lekarskich oraz psychologicznych
4. Oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną ze wskazaniem jej adresu, gdy jest inny niż adres siedziby

Według art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym do wniosku dołącza się m.in. oświadczenie przedsiębiorcy o dysponowaniu bazą eksploatacyjną wraz z jej adresem, jeżeli jest inny niż adres siedziby, oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa umyślne w dziedzinach z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 — dotyczącą członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby prowadzącej działalność oraz zarządzającego transportem. Ustawa nie żąda notarialnej umowy najmu lokalu ani wykazu kierowców z danymi badań — wystarczą oświadczenia.

26. Które stwierdzenia o lokalu przedsiębiorcy wymaganym przez art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 są prawdziwe?

1. Lokal musi stanowić własność przedsiębiorcy, a najem lokalu wyklucza uznanie siedziby za rzeczywistą i stałą
2. Wszystkie dokumenty mogą być przechowywane wyłącznie w zewnętrznym biurze rachunkowym w innym państwie członkowskim
3. W lokalu przedsiębiorca ma dostęp do oryginałów dokumentów głównej działalności, m.in. umów przewozowych
4. Wśród dokumentów w lokalu są dokumenty księgowe, kadrowe, umowy o pracę oraz dane o czasie prowadzenia pojazdu

Art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymaga posiadania lokalu, w którym przedsiębiorca ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności — w formie elektronicznej lub innej — w szczególności umów przewozowych, dokumentów pojazdów, dokumentów księgowych, kadrowych, umów o pracę, dokumentów ubezpieczeń społecznych, danych o przydziale zleceń i delegowaniu kierowców, o kabotażu oraz o czasie prowadzenia pojazdu i odpoczynku. Lokal nie musi być własnością — liczy się faktyczna dyspozycja. Przechowywanie całości dokumentacji wyłącznie za granicą uniemożliwiłoby dostęp w państwie siedziby i kontrolę przez właściwy organ.

27. Które wymogi dotyczące siedziby przedsiębiorcy wynikają z art. 5 ust. 1 lit. c i d rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Wpis do rejestru spółek handlowych lub podobnego rejestru państwa siedziby, gdy wymaga tego prawo krajowe
2. Posiadanie kapitału zakładowego w wysokości co najmniej 50 000 zł wpłaconego przed złożeniem wniosku
3. Podleganie podatkowi od dochodów oraz posiadanie ważnego numeru VAT, jeżeli wymaga tego prawo krajowe
4. Prowadzenie działalności wyłącznie w formie spółki kapitałowej, z wyłączeniem jednoosobowej działalności

Rozporządzenie (UE) 2020/1055 rozbudowało art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 o wymogi wiążące przedsiębiorcę z państwem siedziby: lit. c wymaga zarejestrowania w rejestrze spółek handlowych tego państwa lub w podobnym rejestrze, gdy wymaga tego prawo krajowe (w Polsce KRS albo CEIDG), a lit. d — podlegania podatkowi od dochodów oraz posiadania ważnego numeru identyfikacyjnego VAT, jeżeli prawo krajowe tego wymaga. Rozporządzenie nie narzuca formy prawnej — zezwolenie może uzyskać osoba fizyczna prowadząca działalność — ani minimalnego kapitału zakładowego; wymogi majątkowe realizuje osobno zdolność finansowa z art. 7.

28. Które stwierdzenia o wymogach z art. 5 ust. 1 lit. f i g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 dotyczących prowadzenia działalności w państwie siedziby są prawdziwe?

1. Kierowcy muszą mieć miejsce zamieszkania w promieniu 50 km od bazy eksploatacyjnej wskazanej we wniosku
2. Przedsiębiorca stale dysponuje pojazdami i kierowcami umiejscowionymi w bazie, proporcjonalnie do skali przewozów
3. Lokal może być wirtualnym biurem bez sprzętu, jeżeli przedsiębiorca zarządza flotą zdalnie z innego państwa
4. Przedsiębiorca skutecznie i ciągle prowadzi w lokalu działania administracyjne i handlowe przy użyciu sprzętu

Art. 5 ust. 1 lit. f rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymaga skutecznego i ciągłego prowadzenia działań administracyjnych i handlowych w lokalu znajdującym się w państwie siedziby, przy użyciu odpowiedniego sprzętu i urządzeń, oraz zarządzania przewozami przy użyciu sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie. Lit. g nakazuje stale i regularnie dysponować liczbą pojazdów i kierowcami umiejscowionymi zazwyczaj w bazie eksploatacyjnej, proporcjonalnie do wielkości przewozów. Przepisy te wykluczają tzw. firmy skrzynkowe działające z wirtualnego biura, ale nie określają żadnej odległości miejsca zamieszkania kierowców od bazy.

29. Jakie dodatkowe wymogi dotyczące siedziby państwo członkowskie może nałożyć na przedsiębiorcę na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Posiadanie infrastruktury operacyjnej innej niż sprzęt techniczny, w tym biura otwartego w zwykłych godzinach pracy
2. Posiadanie w lokalu wykwalifikowanego personelu administracyjnego lub dostępność zarządzającego w godzinach pracy
3. Posiadanie własnego warsztatu naprawczego z zatrudnionym mechanikiem dla każdej bazy eksploatacyjnej przedsiębiorcy
4. Zatrudnianie co najmniej dziesięciu kierowców na umowę o pracę na czas nieokreślony w państwie siedziby

Art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, dodany rozporządzeniem (UE) 2020/1055, pozwala państwom członkowskim wymagać dodatkowo, proporcjonalnie do wielkości działalności, aby przedsiębiorca miał w państwie siedziby odpowiednio wykwalifikowany personel administracyjny w lokalu lub zarządzającego transportem dostępnego w zwykłych godzinach pracy (lit. a) oraz infrastrukturę operacyjną inną niż sprzęt techniczny, w tym biuro otwarte w zwykłych godzinach pracy (lit. b). Katalog jest zamknięty — państwo nie może dodawać wymogów takich jak minimalna liczba kierowców czy własny warsztat, bo naruszałoby to jednolite warunki dostępu do zawodu.

30. W jakich dziedzinach prawa krajowego skazania lub sankcje mogą, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, podważyć dobrą reputację przedsiębiorcy lub zarządzającego?

1. W dziedzinie płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, prawa o ruchu drogowym oraz prawa podatkowego
2. W dziedzinie prawa autorskiego, w tym za naruszenie praw do oprogramowania używanego w firmie transportowej
3. W dziedzinie prawa budowlanego, w tym za samowolę budowlaną przy budowie bazy eksploatacyjnej przedsiębiorcy
4. W dziedzinie prawa handlowego i prawa upadłościowego, w tym za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu

Art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że nie mogą istnieć poważne zarzuty wobec dobrej reputacji, takie jak skazania lub sankcje za poważne naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w dziedzinie: prawa handlowego, prawa upadłościowego, płac i warunków zatrudnienia w zawodzie, prawa o ruchu drogowym, odpowiedzialności zawodowej, handlu ludźmi lub narkotykami oraz — od zmiany rozporządzeniem (UE) 2020/1055 — prawa podatkowego. Katalog ten przenosi do polskiego porządku art. 7d ustawy o transporcie drogowym, mówiąc o przestępstwach umyślnych w tych dziedzinach. Prawo autorskie i prawo budowlane nie są w nim wymienione.

31. Które dziedziny przepisów unijnych wymienia art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 jako te, w których poważne naruszenia wpływają na dobrą reputację?

1. Delegowanie pracowników w transporcie drogowym oraz przewozy kabotażowe, dodane przez rozporządzenie (UE) 2020/1055
2. Prawo zamówień publicznych w zakresie przetargów na obsługę linii komunikacyjnych organizowanych przez gminy
3. Czas prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czas pracy oraz instalowanie i używanie urządzeń rejestrujących
4. Ochrona danych osobowych w związku z przetwarzaniem danych kierowców z tachografów przez przedsiębiorcę

Art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymienia dziedziny przepisów wspólnotowych istotne dla dobrej reputacji: czas prowadzenia pojazdu i odpoczynku, czas pracy oraz tachografy; maksymalne masy i wymiary; kwalifikacje i szkolenie kierowców; zdatność techniczną pojazdów; dostęp do rynku międzynarodowych przewozów; bezpieczeństwo przewozu towarów niebezpiecznych; ograniczniki prędkości; prawa jazdy; dostęp do zawodu; transport zwierząt, a po zmianie rozporządzeniem (UE) 2020/1055 także delegowanie pracowników, prawo właściwe dla zobowiązań umownych i kabotaż. Ochrona danych osobowych i zamówienia publiczne nie należą do tego katalogu.

32. Które z poniższych naruszeń zalicza załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 do najpoważniejszych naruszeń?

1. Przekroczenie przez kierowcę przeciętnego tygodniowego czasu pracy o dwie godziny w okresie rozliczeniowym
2. Brak w pojeździe wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego podczas kontroli drogowej
3. Przewóz osób lub rzeczy bez ważnego prawa jazdy albo przez przedsiębiorcę bez ważnej licencji wspólnotowej
4. Brak tachografu lub ogranicznika prędkości albo używanie urządzenia zmieniającego zapisy tych urządzeń

Załącznik IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wymienia siedem grup najpoważniejszych naruszeń, w tym brak tachografu lub ogranicznika prędkości, korzystanie z nielegalnego urządzenia zmieniającego zapisy lub fałszowanie danych z tachografu i karty kierowcy (pkt 2), a także przewóz osób lub rzeczy bez ważnego prawa jazdy lub przez przedsiębiorcę nieposiadającego ważnej licencji wspólnotowej (pkt 5). Brak wypisu w pojeździe jest karany według załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ale nie należy do załącznika IV, a przekroczenie przeciętnego tygodniowego czasu pracy o dwie godziny narusza ustawę o czasie pracy kierowców.

33. Przy jakim przeciążeniu pojazdu przewóz staje się najpoważniejszym naruszeniem według załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009?

1. Przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o co najmniej 5 % dla każdego pojazdu, bez względu na jego dmc
2. Przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o co najmniej 25 % dla pojazdów o dmc nieprzekraczającej 12 ton
3. Przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o co najmniej 10 % dla pojazdów o dmc przekraczającej 12 ton
4. Przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o co najmniej 20 % dla pojazdów o dmc przekraczającej 12 ton

Pkt 7 załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 uznaje za najpoważniejsze naruszenie przewóz towarów z przekroczeniem maksymalnej dopuszczalnej masy całkowitej o co najmniej 20 % w przypadku pojazdów o dmc przekraczającej 12 ton oraz o co najmniej 25 % w przypadku pojazdów o dmc nieprzekraczającej 12 ton. Progi 5 % i 10 % odpowiadają jedynie lżejszym kategoriom naruszeń z rozporządzenia (UE) 2016/403 i sankcjom z załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ale nie uruchamiają postępowania w sprawie dobrej reputacji z art. 6 ust. 2. Dla przedsiębiorcy różnica ma znaczenie, bo tylko najpoważniejsze naruszenie zagraża zezwoleniu.

34. Które stwierdzenia o utracie i przywróceniu dobrej reputacji przewoźnika są zgodne z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 i art. 7d ustawy o transporcie drogowym?

1. Pojedyncze najpoważniejsze naruszenie nigdy nie skutkuje utratą reputacji, wymagane są co najmniej trzy naruszenia
2. W Polsce reputację podważa wykonalna decyzja o karze za najpoważniejsze naruszenie, gdy utrata jest proporcjonalna
3. Dobra reputacja pozostaje utracona do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego przewidzianego w prawie krajowym
4. Utrata dobrej reputacji może nastąpić wyłącznie na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego wobec przedsiębiorcy

Art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że dobra reputacja pozostaje utracona do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego lub innego środka o równoważnym skutku zgodnie z prawem krajowym. Art. 7d ustawy o transporcie drogowym przewiduje, że wymóg dobrej reputacji przestaje być spełniony m.in. wtedy, gdy wobec przedsiębiorcy lub zarządzającego wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary za najpoważniejsze naruszenie z załącznika IV, przy czym organ w postępowaniu może uznać reputację za nienaruszoną, jeśli jej utrata byłaby nieproporcjonalna. Wyrok karny jest tylko jedną z podstaw, a jedno naruszenie może wystarczyć.

35. Które stwierdzenia o wykazywaniu zdolności finansowej według art. 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 są prawdziwe?

1. Przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe
2. Kwoty w euro przelicza się na złote według kursu z dnia złożenia wniosku o zezwolenie przez przedsiębiorcę
3. Zdolność finansową wykazuje się jednorazowo przy wniosku i nie podlega ona późniejszej weryfikacji organu
4. Podstawą oceny są roczne sprawozdania finansowe poświadczone przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę

Art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 stanowi, że przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe, a wykazuje to na podstawie rocznych sprawozdań finansowych poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę, z których wynika, że co roku dysponuje wymaganym kapitałem i rezerwami. Wymóg ma więc charakter ciągły i podlega kontroli z art. 12. Według art. 7 ust. 3 wartość euro w walutach krajowych ustala się co roku według kursu z pierwszego dnia roboczego października, publikowanego w Dzienniku Urzędowym UE, a nie według kursu z dnia złożenia wniosku.