⏱️ Prawo socjalne

1. Które stwierdzenie dotyczące zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w przewozie rzeczy jest prawdziwe?

1. Rozporządzenie obejmuje przewóz rzeczy każdym pojazdem silnikowym, niezależnie od masy, jeżeli przewóz ma charakter zarobkowy
2. Rozporządzenie obejmuje przewóz rzeczy pojazdami o masie własnej powyżej 3,5 tony, bez uwzględniania masy przyczepy lub naczepy
3. Rozporządzenie obejmuje przewóz rzeczy pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita wraz z przyczepą przekracza 3,5 tony
4. Rozporządzenie obejmuje przewóz rzeczy pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 12 ton, tak jak w systemie e-TOLL

Art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obejmuje przewóz drogowy rzeczy pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepą lub naczepą, przekracza 3,5 tony. Decyduje więc DMC całego zespołu pojazdów, a nie masa własna ani próg 12 t znany z opłat drogowych. Zarobkowy charakter przewozu nie rozszerza zakresu na pojazdy lżejsze; jedynym wyjątkiem jest, od 1 lipca 2026 r., próg 2,5 t w międzynarodowym przewozie rzeczy i kabotażu.

2. Które zdanie o stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006 do przewozu osób jest zgodne z jego art. 2?

1. Rozporządzenie stosuje się do przewozu osób wyłącznie autobusami, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony
2. Rozporządzenie stosuje się do przewozu osób każdym pojazdem, jeżeli przewóz jest wykonywany zarobkowo na podstawie licencji wspólnotowej
3. Rozporządzenie stosuje się do przewozu osób pojazdami skonstruowanymi do przewozu ponad 9 osób bez kierowcy, jak przy prawie jazdy kategorii D
4. Rozporządzenie stosuje się do przewozu osób pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi do przewozu ponad 9 osób łącznie z kierowcą

Art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obejmuje przewóz drogowy osób pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą. Liczy się liczba miejsc konstrukcyjnych, a nie masa pojazdu ani posiadanie licencji. Odmiennie niż w prawie jazdy kategorii D, kierowcę wlicza się do dziewięciu osób, więc pojazd dziewięciomiejscowy z kierowcą nie podlega rozporządzeniu.

3. Firma Trans-Nowak wykonuje międzynarodowy przewóz rzeczy busami o DMC 3,4 t. Które stwierdzenia o stosowaniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Od 1 lipca 2026 r. takie przewozy podlegają rozporządzeniu, bo próg 2,5 t dotyczy międzynarodowego przewozu rzeczy i kabotażu
2. Do 30 czerwca 2026 r. przewozy pojazdami o DMC do 3,5 t nie podlegały normom czasu jazdy z rozporządzenia, choćby były międzynarodowe
3. Od 1 lipca 2026 r. próg 2,5 t obejmuje także krajowy przewóz rzeczy, więc busy kurierskie jeżdżące po Polsce muszą mieć tachografy
4. Od 1 lipca 2026 r. próg 2,5 t obejmuje przewóz osób busami dziewięcioosobowymi w międzynarodowym przewozie okazjonalnym

Rozporządzenie (UE) 2020/1054 (Pakiet Mobilności) dodało do art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nowy próg: od 1 lipca 2026 r. przepisy obejmują także pojazdy o DMC powyżej 2,5 t w międzynarodowym przewozie rzeczy oraz w kabotażu. Do tej daty busy do 3,5 t pozostawały poza normami czasu jazdy. Zmiana nie dotyczy przewozu krajowego rzeczy ani przewozu osób — dla osób nadal decyduje liczba miejsc powyżej dziewięciu łącznie z kierowcą.

4. Które stwierdzenia dotyczące terytorialnego zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 2 ust. 2 i 3) są prawdziwe?

1. Rozporządzenie stosuje się tylko do pojazdów zarejestrowanych w Unii; pojazd ukraiński jadący po Polsce podlega wyłącznie prawu ukraińskiemu
2. Rozporządzenie stosuje się niezależnie od kraju rejestracji pojazdu do przewozów wykonywanych wyłącznie na terytorium Unii
3. Rozporządzenie stosuje się na całej trasie przewozu do Rosji, ponieważ pojazd polski podlega prawu polskiemu bez względu na miejsce jazdy
4. Rozporządzenie stosuje się także do przewozów między Unią a Szwajcarią oraz państwami Europejskiego Obszaru Gospodarczego

Art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że stosuje się je niezależnie od kraju rejestracji pojazdu do przewozów wykonywanych wyłącznie na terytorium Wspólnoty albo pomiędzy Wspólnotą, Szwajcarią i państwami EOG. Art. 2 ust. 3 kieruje przewozy międzynarodowe odbywające się częściowo poza tym obszarem do umowy AETR. Pojazd zarejestrowany w państwie trzecim jadący po Polsce podlega przepisom unijnym lub AETR na odcinku w Unii, a nie wyłącznie prawu państwa rejestracji.

5. Które stwierdzenie o wyłączeniu regularnych przewozów osób z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest prawdziwe?

1. Wyłączone są regularne przewozy osób na trasie nieprzekraczającej 100 km, o ile są wykonywane w granicach jednego województwa
2. Wyłączone są wszystkie regularne przewozy osób w komunikacji miejskiej, niezależnie od długości trasy i liczby przystanków
3. Wyłączone są regularne przewozy osób na trasie nieprzekraczającej 50 km; podlegają one wtedy ustawie o czasie pracy kierowców
4. Wyłączone są przewozy okazjonalne osób na trasie do 50 km, natomiast przewozy regularne podlegają rozporządzeniu bez wyjątku

Art. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy używane do regularnych przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km. Kryterium jest długość trasy, a nie granica administracyjna ani rodzaj komunikacji — linia miejska dłuższa niż 50 km podlega rozporządzeniu. Wyłączenie nie obejmuje przewozów okazjonalnych. Kierowcy na liniach do 50 km podlegają w Polsce odrębnym normom ustawy o czasie pracy kierowców, więc nie są bez żadnych limitów.

6. Które zdanie o pojazdach o niskiej prędkości maksymalnej jest zgodne z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Rozporządzenia nie stosuje się do pojazdów, których dopuszczalna prędkość maksymalna nie przekracza 40 km/h
2. Rozporządzenia nie stosuje się do pojazdów o prędkości konstrukcyjnej do 60 km/h, co obejmuje większość ciągników rolniczych
3. Rozporządzenie stosuje się do wszystkich pojazdów bez względu na prędkość, jeżeli tylko ich DMC przekracza 3,5 tony
4. Rozporządzenia nie stosuje się do pojazdów wolnobieżnych do 25 km/h, a pojazdy do 40 km/h podlegają mu w pełnym zakresie

Art. 3 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza z jego zakresu pojazdy o dopuszczalnej prędkości maksymalnej nieprzekraczającej 40 km/h. Progi 25 km/h i 60 km/h nie występują w tym przepisie; pojazd wolnobieżny do 25 km/h mieści się oczywiście w wyłączeniu, ale granicą jest 40 km/h. Masa pojazdu nie ma tu znaczenia: ciężki pojazd o prędkości maksymalnej 35 km/h pozostaje poza rozporządzeniem niezależnie od DMC.

7. Które pojazdy są wyłączone z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 na podstawie art. 3 lit. c?

1. Pojazdy prywatnych firm ochrony przewożące wartości pieniężne, bo pełnią funkcję zbliżoną do sił porządku publicznego
2. Pojazdy przedsiębiorców wykonujących przewozy na zlecenie wojska, jeżeli ładunek ma charakter wojskowy i jest konwojowany
3. Pojazdy będące własnością sił zbrojnych lub przez nie wynajęte bez kierowcy, gdy przewóz wiąże się z zadaniami tych sił
4. Pojazdy straży pożarnej i obrony cywilnej, gdy przewóz jest wykonywany w związku z zadaniami tych służb i pod ich kontrolą

Art. 3 lit. c rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy będące własnością sił zbrojnych, obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego lub wynajęte przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami tych służb i pod ich kontrolą. Przewoźnik prywatny jadący na zlecenie wojska nie korzysta z tego wyłączenia. Konwoje wartości pieniężnych mogą być objęte jedynie odstępstwem krajowym z art. 13 ust. 1, a nie wyłączeniem z art. 3.

8. Które stwierdzenia dotyczące wyłączeń z art. 3 lit. d i e rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Wyłączone są pojazdy używane w sytuacjach nadzwyczajnych lub akcjach ratunkowych, w tym niehandlowy transport pomocy humanitarnej
2. Wyłączone są pojazdy specjalistyczne używane do celów medycznych, na przykład ambulanse i mobilne stacje krwiodawstwa
3. Wyłączony jest zarobkowy przewóz darów dla organizacji charytatywnej, gdy zleceniodawcą jest fundacja pożytku publicznego
4. Wyłączone są pojazdy prywatnych przewoźników dostarczające leki do aptek, ponieważ służą one pośrednio celom medycznym

Art. 3 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy używane w sytuacjach nadzwyczajnych lub przeznaczone do akcji ratunkowych, w tym używane do niehandlowego transportu pomocy humanitarnej, a lit. e — pojazdy specjalistyczne używane do celów medycznych. Zarobkowy przewóz darów na zlecenie fundacji jest zwykłym przewozem zarobkowym, a ciężarówka dostarczająca leki nie jest pojazdem specjalistycznym medycznym — oba przypadki podlegają rozporządzeniu.

9. Które stwierdzenie o wyłączeniu pojazdów pomocy drogowej z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 jest prawdziwe?

1. Wyłączone są specjalistyczne pojazdy pomocy drogowej działające w promieniu 100 km od swojej bazy
2. Wyłączone są specjalistyczne pojazdy pomocy drogowej działające w promieniu 50 km od swojej bazy lub miejsca zdarzenia
3. Wyłączone są wszystkie pojazdy pomocy drogowej bez ograniczenia odległości, jeżeli holują pojazd unieruchomiony
4. Pojazdy pomocy drogowej nie są objęte żadnym wyłączeniem i podlegają rozporządzeniu tak samo jak inne pojazdy

Art. 3 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza specjalistyczne pojazdy pomocy drogowej działające w promieniu 100 km od swojej bazy. Promień liczy się od bazy pojazdu, nie od miejsca zdarzenia, i wynosi 100 km, a nie 50 km. Holowanie na dłuższym dystansie, na przykład sprowadzenie uszkodzonego ciągnika z drugiego końca kraju, wychodzi poza wyłączenie i podlega normom czasu jazdy oraz obowiązkowi rejestracji tachografem.

10. Które zdanie dotyczące pojazdów poddawanych próbom drogowym i pojazdów nowych jest zgodne z art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Wyłączone są pojazdy jadące na badanie techniczne do stacji kontroli pojazdów, o ile odległość nie przekracza 100 km od bazy
2. Wyłączone są pojazdy poddawane próbom drogowym w celu naprawy lub konserwacji oraz pojazdy nowe jeszcze nieoddane do użytku
3. Wyłączone są pojazdy przewożące towar w pierwszej jeździe po odbiorze z fabryki, jeżeli kierowca nie ma jeszcze karty kierowcy
4. Pojazdy nowe nieoddane do użytku podlegają rozporządzeniu, bo przejazd nimi do siedziby nabywcy jest przewozem drogowym

Art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy poddawane próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdy nowe lub przebudowane, które nie zostały jeszcze oddane do użytku. Zwykły dojazd na badanie techniczne nie jest próbą drogową w tym sensie. Pojazd, który wykonuje już przewóz towaru, został oddany do użytku, więc jazda nim podlega rozporządzeniu niezależnie od tego, czy kierowca posiada kartę.

11. Pan Kowalski przewozi własne meble pojazdem o DMC 7 t do nowego domu, bez żadnego wynagrodzenia. Które stwierdzenia są prawdziwe?

1. Przewóz byłby wyłączony także wtedy, gdyby pan Kowalski wynajął się z tym pojazdem sąsiadowi za wynagrodzeniem
2. Przewóz podlega rozporządzeniu, ponieważ DMC pojazdu przekracza 3,5 t, a wyłączenie dotyczy tylko pojazdów do 3,5 t
3. Przewóz jest wyłączony z rozporządzenia (WE) nr 561/2006, bo pojazd o DMC do 7,5 t służy do niehandlowego przewozu rzeczy
4. Wyłączenie z art. 3 lit. h obejmuje również zespół pojazdów, jeżeli jego łączna dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 7,5 t

Art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy lub zespoły pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 t używane do niehandlowego przewozu rzeczy. Przewóz niehandlowy w rozumieniu art. 4 lit. r to przewóz, za który nie otrzymuje się wynagrodzenia i który nie generuje dochodu ani obrotu. Przewóz za wynagrodzeniem dla sąsiada byłby już przewozem zarobkowym i wyłączenie by nie przysługiwało; próg 3,5 t z art. 2 nie ma tu zastosowania.

12. Które stwierdzenie o pojazdach zabytkowych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 jest prawdziwe?

1. Wyłączone są pojazdy użytkowe o statusie zabytkowym według prawa państwa członkowskiego, używane do niehandlowego przewozu
2. Wyłączone są wszystkie pojazdy starsze niż 25 lat, także gdy przewoźnik wykonuje nimi zarobkowe przewozy turystyczne
3. Wyłączone są pojazdy zabytkowe używane zarobkowo, pod warunkiem że przewóz odbywa się w promieniu 100 km od bazy
4. Pojazdy zabytkowe podlegają rozporządzeniu w pełnym zakresie, ponieważ nie mogą być wyposażone w tachograf cyfrowy

Art. 3 lit. i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza pojazdy użytkowe posiadające status pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są używane, wykorzystywane do niehandlowego przewozu osób lub rzeczy. Kryteriami są więc status nadany przez prawo krajowe oraz niehandlowy charakter przewozu — sam wiek pojazdu nie wystarcza, a zarobkowe przewozy turystyczne zabytkowym autokarem podlegają rozporządzeniu bez względu na promień.

13. Które z poniższych pojazdów są wyłączone ze stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 na mocy jego art. 3?

1. Ciągnik siodłowy z naczepą wykonujący zarobkowy przewóz rzeczy w promieniu 30 km od bazy przedsiębiorcy
2. Pojazd o dopuszczalnej prędkości maksymalnej 35 km/h przewożący materiały budowlane na plac budowy
3. Autobus wykonujący regularny przewóz osób na linii komunikacji miejskiej o długości 32 km
4. Ambulans wykorzystywany przez pogotowie ratunkowe, czyli pojazd specjalistyczny do celów medycznych

Art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyłącza między innymi regularne przewozy osób na trasie do 50 km (lit. a), pojazdy o dopuszczalnej prędkości maksymalnej do 40 km/h (lit. b) oraz pojazdy specjalistyczne używane do celów medycznych (lit. e). Zarobkowy przewóz rzeczy ciągnikiem siodłowym nie jest wyłączony ze względu na krótki promień — art. 3 nie zna takiego kryterium, a promienie 100 km pojawiają się tylko w konkretnych wyłączeniach i w odstępstwach krajowych z art. 13.

14. Które stwierdzenia dotyczące odstępstw krajowych z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Odstępstwa z art. 13 obowiązują automatycznie w całej Unii, więc kierowca korzysta z nich także za granicą bez zgody tego państwa
2. Państwo członkowskie może na własnym terytorium przyznać wyjątki od art. 5-9 dla kategorii pojazdów wymienionych w art. 13
3. Wyjątki krajowe nie mogą zagrażać celom rozporządzenia, a państwo członkowskie powiadamia o nich Komisję Europejską
4. Odstępstwa z art. 13 może przyznać tylko Komisja Europejska na wniosek państwa członkowskiego, w drodze decyzji wykonawczej

Art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pozwala każdemu państwu członkowskiemu, o ile nie zagraża to celom z art. 1, wprowadzić na własnym terytorium wyjątki od art. 5-9 dla wymienionych kategorii pojazdów; na terytorium innego państwa wymaga to jego zgody. Państwa powiadamiają Komisję o przyznanych wyjątkach. Odstępstwo jest więc decyzją krajową o zasięgu krajowym, nie aktem Komisji ani regułą obowiązującą automatycznie w całej Unii — w Polsce wprowadza je ustawa o czasie pracy kierowców.

15. Które kategorie pojazdów mogą zostać objęte krajowym odstępstwem na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Pojazdy przewożące żywe zwierzęta z gospodarstw na lokalne targi i z powrotem lub do rzeźni w promieniu do 100 km
2. Pojazdy używane do nauki jazdy i egzaminów na prawo jazdy, o ile nie wykonują zarobkowego przewozu rzeczy lub osób
3. Pojazdy przewoźnika drogowego wykonujące kabotaż w państwie innym niż państwo siedziby w promieniu 100 km od granicy
4. Pojazdy używane do przewozu w rolnictwie, ogrodnictwie, leśnictwie lub rybołówstwie w promieniu 100 km od siedziby

Art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wymienia zamknięty katalog kategorii: między innymi pojazdy używane przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, hodowlane lub rybackie w promieniu 100 km (lit. b), pojazdy używane do nauki jazdy i egzaminów, jeśli nie służą do zarobkowego przewozu (lit. g), oraz pojazdy przewożące żywe zwierzęta z gospodarstw na targi lub do rzeźni w promieniu do 100 km (lit. p). Kabotaż jest zwykłym przewozem zarobkowym i nie mieści się w żadnej z tych kategorii.

16. Które stwierdzenie o odstępstwie krajowym dla pojazdów dostawców usług pocztowych (art. 13 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006) jest prawdziwe?

1. Odstępstwo może objąć pojazdy o DMC do 7,5 t używane przez dostawców usługi powszechnej do doręczania przesyłek w promieniu 100 km
2. Pojazdy pocztowe nie mogą korzystać z żadnego odstępstwa, ponieważ doręczanie przesyłek jest zarobkowym przewozem rzeczy
3. Odstępstwo obejmuje wyłącznie pojazdy o DMC do 3,5 t, więc cięższe pojazdy pocztowe podlegają rozporządzeniu w pełnym zakresie
4. Odstępstwo obejmuje pojazdy kurierskie każdego operatora, jeśli doręczają paczki w promieniu 100 km i mają DMC nie większą niż 12 t

Art. 13 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pozwala objąć odstępstwem pojazdy lub zespoły pojazdów o DMC do 7,5 t używane przez dostawców usługi powszechnej w rozumieniu dyrektywy 97/67/WE do doręczania przesyłek w ramach tej usługi, w promieniu 100 km od bazy i pod warunkiem, że prowadzenie pojazdu nie jest głównym zajęciem kierowcy. Odstępstwo nie obejmuje więc każdego kuriera ani pojazdów do 12 t, a próg 3,5 t nie jest tu kryterium.

17. Które stwierdzenie odpowiada definicji przewozu drogowego z art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Przewóz drogowy to wyłącznie podróż z ładunkiem lub pasażerami; jazda pojazdem pustym nie jest przewozem w rozumieniu rozporządzenia
2. Przewóz drogowy to podróż odbywana wyłącznie po drogach publicznych; jeżeli część trasy wiedzie po terenie zamkniętym, nie jest przewozem
3. Przewóz drogowy to każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych pojazdem z ładunkiem lub bez ładunku
4. Przewóz drogowy to podróż wykonywana zarobkowo na podstawie licencji; przewóz na potrzeby własne nie jest przewozem drogowym

Art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje przewóz drogowy jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy. Jazda pustym pojazdem jest więc przewozem drogowym, a wystarczy, by choć część trasy przebiegała po drodze publicznej. Definicja nie odwołuje się do zarobkowego charakteru ani do licencji — przewóz na potrzeby własne również jest przewozem drogowym.

18. Które stwierdzenie odpowiada definicji kierowcy z art. 4 lit. c rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Kierowcą jest osoba zatrudniona na umowę o pracę; osoba samozatrudniona jest przewoźnikiem, a nie kierowcą w rozumieniu przepisów
2. Kierowcą jest tylko osoba, która prowadziła pojazd co najmniej przez godzinę w danym dniu; krótsze prowadzenie się nie liczy
3. Kierowcą jest wyłącznie osoba wpisana jako kierowca do licencji wspólnotowej przedsiębiorcy i posiadająca kartę kierowcy
4. Kierowcą jest osoba, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub jest przewożona, by w razie potrzeby go prowadzić

Art. 4 lit. c rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje kierowcę jako osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby. Definicja nie zna minimalnego czasu prowadzenia, nie zależy od formy zatrudnienia ani od posiadania karty kierowcy — samozatrudniony właściciel firmy, który sam siada za kierownicę, jest kierowcą i podlega normom czasu jazdy.

19. Które stwierdzenia dotyczące przerwy w rozumieniu art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. W czasie przerwy kierowca może przebywać w pojeździe, na przykład w kabinie, pod warunkiem że faktycznie wypoczywa
2. Przerwa to okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku
3. Przerwa to nieprzerwany okres co najmniej 9 godzin, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem
4. Przerwa to okres, w którym kierowca nie prowadzi pojazdu, ale może wykonywać załadunek lub wypełniać dokumenty przewozowe

Art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje przerwę jako okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Przepis nie zakazuje przebywania w pojeździe podczas przerwy — istotne jest, aby kierowca nie pracował. Załadunek lub wypełnianie dokumentów to inna praca w rozumieniu art. 4 lit. e, która przerwę unieważnia. Okres co najmniej 9 godzin to dzienny odpoczynek, a nie przerwa.

20. Które czynności stanowią „inną pracę” w rozumieniu art. 4 lit. e rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Czas spędzony jako drugi kierowca w jadącym pojeździe w załodze kilkuosobowej, gdy kierowca nie pomaga prowadzącemu
2. Przerwa 45 minut spędzona w kabinie pojazdu na parkingu, jeżeli kierowca pozostaje w pojeździe wraz z ładunkiem
3. Nadzorowanie załadunku i rozładunku pojazdu oraz wypełnianie dokumentów przewozowych przez kierowcę
4. Praca kierowcy dla innego pracodawcy poza sektorem transportowym, na przykład weekendowe zatrudnienie w magazynie

Art. 4 lit. e rozporządzenia (WE) nr 561/2006 określa inną pracę jako czynności zdefiniowane jako czas pracy w art. 3 lit. a dyrektywy 2002/15/WE z wyjątkiem prowadzenia pojazdu, włącznie z wszelką pracą dla tego samego lub innego pracodawcy, w sektorze transportowym lub poza nim. Nadzór nad załadunkiem i dokumenty to czas pracy z dyrektywy, a praca w magazynie — praca dla innego pracodawcy. Czas drugiego kierowcy w jadącym pojeździe to okres dyspozycyjności, a przerwa jest wypoczynkiem.

21. Które stwierdzenie odpowiada definicji odpoczynku z art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Odpoczynek to okres co najmniej 45 minut, w którym kierowca nie prowadzi pojazdu, ale może wykonywać inną pracę
2. Odpoczynek to nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem
3. Odpoczynek to okres, w którym kierowca pozostaje w dyspozycji pracodawcy, ale nie wykonuje żadnych czynności
4. Odpoczynek to każdy okres, w którym kierowca nie prowadzi pojazdu, w tym oczekiwanie na załadunek przy rampie

Art. 4 lit. f rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje odpoczynek jako nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Istotą jest swoboda dysponowania czasem: oczekiwanie na załadunek o nieznanym czasie trwania lub pozostawanie w dyspozycji pracodawcy nie spełnia tej definicji, bo kierowca nie jest wtedy wolny. Okres 45 minut odnosi się do przerwy z art. 7, a w czasie odpoczynku nie wolno wykonywać innej pracy.

22. Które stwierdzenia dotyczące definicji dziennego okresu odpoczynku (art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006) są prawdziwe?

1. Regularny dzienny okres odpoczynku to nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin
2. Skrócony dzienny okres odpoczynku trwa co najmniej 8 godzin i może być wykorzystany najwyżej dwa razy w tygodniu
3. Skrócony dzienny okres odpoczynku trwa nieprzerwanie co najmniej 9 godzin, lecz krócej niż 11 godzin
4. Regularny dzienny odpoczynek można odebrać w dwóch częściach: pierwsza co najmniej 3 godziny, druga co najmniej 9 godzin

Art. 4 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 rozróżnia regularny dzienny okres odpoczynku — nieprzerwany, trwający co najmniej 11 godzin, który można alternatywnie odebrać w dwóch częściach: pierwszej co najmniej 3-godzinnej i drugiej co najmniej 9-godzinnej — oraz skrócony dzienny okres odpoczynku, trwający co najmniej 9 godzin, lecz krócej niż 11. Odpoczynek 8-godzinny nie jest żadnym z nich; liczbę skróconych odpoczynków dziennych limituje art. 8 ust. 4 (trzy między dwoma tygodniowymi), nie tydzień.

23. Które stwierdzenia dotyczące definicji tygodniowego okresu odpoczynku (art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006) są prawdziwe?

1. Skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwa krócej niż 45 godzin, ale nie mniej niż 36 kolejnych godzin
2. Skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwa krócej niż 45 godzin, ale nie mniej niż 24 kolejne godziny
3. Regularny tygodniowy okres odpoczynku to odpoczynek trwający co najmniej 48 godzin, czyli dwie pełne doby
4. Regularny tygodniowy okres odpoczynku to odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin

Art. 4 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje regularny tygodniowy okres odpoczynku jako odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, a skrócony tygodniowy okres odpoczynku jako odpoczynek trwający krócej niż 45 godzin, który może zostać skrócony do nie mniej niż 24 kolejnych godzin, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 6. Progi 36 i 48 godzin nie występują w rozporządzeniu; 24 godziny to dolna granica skróconego odpoczynku, a jego skrócenie wymaga rekompensaty.

24. Które stwierdzenia dotyczące pojęcia „tydzień” w rozumieniu art. 4 lit. i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Tydzień to okres od godziny 00:00 w poniedziałek do godziny 24:00 w niedzielę
2. Tydzień to dowolny okres siedmiu kolejnych dni liczony od zakończenia ostatniego tygodniowego odpoczynku
3. Tydzień w rozumieniu rozporządzenia nie musi pokrywać się z tygodniem pracy kierowcy ustalonym w harmonogramie
4. Tydzień to okres siedmiu dni liczony od pierwszego dnia pracy kierowcy po tygodniowym okresie odpoczynku

Art. 4 lit. i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje tydzień jako stały okres kalendarzowy od godziny 00:00 w poniedziałek do godziny 24:00 w niedzielę. Nie jest to ruchomy okres siedmiu dni liczony od odpoczynku ani od początku pracy kierowcy, dlatego tygodniowy czas prowadzenia 56 godzin liczy się w tak zdefiniowanym tygodniu, niezależnie od tego, jak przedsiębiorstwo ułożyło harmonogram. Reguła sześciu okresów 24-godzinnych z art. 8 ust. 6 jest odrębnym mechanizmem.

25. Które stwierdzenie odpowiada definicji czasu prowadzenia pojazdu z art. 4 lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Czas prowadzenia pojazdu to czas, w którym pojazd porusza się z prędkością powyżej 5 km/h, mierzony wyłącznie przez tachograf cyfrowy
2. Czas prowadzenia pojazdu to czas czynności prowadzenia rejestrowany przez tachograf automatycznie, półautomatycznie lub ręcznie
3. Czas prowadzenia pojazdu to czas od rozpoczęcia zmiany do jej zakończenia, pomniejszony o odebrane przerwy i odpoczynki
4. Czas prowadzenia pojazdu to czas od uruchomienia silnika do jego wyłączenia, łącznie z postojami z pracującym silnikiem

Art. 4 lit. j rozporządzenia (WE) nr 561/2006 określa czas prowadzenia pojazdu jako czas trwania czynności prowadzenia zarejestrowany automatycznie lub półautomatycznie przez tachograf zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 165/2014, albo ręcznie, gdy wymagają tego przepisy. Praca silnika na postoju nie jest prowadzeniem, a czas od początku do końca zmiany obejmuje także inną pracę i dyspozycyjność. Definicja nie zawiera progu prędkości ani nie ogranicza się do tachografów cyfrowych.

26. Które stwierdzenie odpowiada definicji dziennego czasu prowadzenia pojazdu z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Dzienny czas prowadzenia to czas prowadzenia pomiędzy dwiema kolejnymi przerwami 45-minutowymi, liczony bez przerw krótszych
2. Dzienny czas prowadzenia to łączny czas prowadzenia w ciągu doby kalendarzowej, liczony od godziny 00:00 do godziny 24:00
3. Dzienny czas prowadzenia to czas prowadzenia od pierwszej do ostatniej czynności jazdy w danym dniu, bez odejmowania przerw
4. Dzienny czas prowadzenia to łączny czas prowadzenia od zakończenia jednego dziennego odpoczynku do rozpoczęcia następnego

Art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje dzienny czas prowadzenia jako łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym a tygodniowym okresem odpoczynku. Punktem odniesienia są więc odpoczynki, a nie doba kalendarzowa ani przerwy; okres między przerwami to okres prowadzenia z art. 4 lit. q. Czas jazdy sumuje się bez przerw, ale rozliczany jest między odpoczynkami.

27. Które stwierdzenie odpowiada definicji dopuszczalnej masy całkowitej z art. 4 lit. m rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Dopuszczalna masa całkowita to rzeczywista masa pojazdu wraz z ładunkiem, zmierzona na wadze podczas kontroli drogowej
2. Dopuszczalna masa całkowita to masa pojazdu gotowego do jazdy bez ładunku, z paliwem i kierowcą, wpisana w dowodzie rejestracyjnym
3. Dopuszczalna masa całkowita to maksymalna dopuszczalna robocza masa pojazdu z pełnym ładunkiem
4. Dopuszczalna masa całkowita to różnica między masą pojazdu z ładunkiem a masą własną, czyli dopuszczalna ładowność pojazdu

Art. 4 lit. m rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje dopuszczalną masę całkowitą jako maksymalną dopuszczalną roboczą masę pojazdu z pełnym ładunkiem. Jest to wartość konstrukcyjna wpisana do dowodu rejestracyjnego, a nie masa własna, masa rzeczywista zmierzona podczas kontroli ani ładowność. Dlatego pojazd o DMC 3,6 t podlega rozporządzeniu, choćby jechał pusty, a pojazd o DMC 3,5 t nie podlega w krajowym przewozie rzeczy, choćby był przeładowany.

28. Które stwierdzenia dotyczące załogi kilkuosobowej w rozumieniu art. 4 lit. o rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. W załodze kilkuosobowej w pojeździe musi przebywać co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia go w każdym okresie prowadzenia
2. W załodze kilkuosobowej drugi kierowca może być zastąpiony pomocnikiem kierowcy w wieku co najmniej 16 lat
3. Załoga kilkuosobowa powstaje także wtedy, gdy drugi kierowca dołącza do pojazdu po połowie trasy i prowadzi go do końca dnia
4. Przez pierwszą godzinę jazdy w załodze kilkuosobowej obecność drugiego kierowcy jest nieobowiązkowa, przez resztę jest wymagana

Art. 4 lit. o rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje załogę kilkuosobową jako sytuację, w której w trakcie każdego okresu prowadzenia pomiędzy dwoma kolejnymi dziennymi okresami odpoczynku lub między dziennym a tygodniowym okresem odpoczynku w pojeździe przebywa co najmniej dwóch kierowców w celu prowadzenia pojazdu; przez pierwszą godzinę obecność innego kierowcy jest fakultatywna, ale przez pozostałą część jest obowiązkowa. Dołączenie w połowie trasy nie tworzy załogi, a pomocnik nie jest kierowcą.

29. Które stwierdzenia dotyczące okresu prowadzenia pojazdu w rozumieniu art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Okres prowadzenia to czas prowadzenia od zakończenia odpoczynku lub przerwy do rozpoczęcia kolejnej przerwy lub odpoczynku
2. Okres prowadzenia może być ciągły lub przerywany, na przykład krótkimi postojami niebędącymi przerwą z art. 7
3. Okres prowadzenia nie może przekroczyć 4,5 godziny, zanim kierowca nie odbierze przerwy zgodnej z art. 7 rozporządzenia
4. Okres prowadzenia to czas prowadzenia w ciągu tygodnia od poniedziałku do niedzieli, ograniczony do 56 godzin

Art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje okres prowadzenia pojazdu jako łączny czas prowadzenia od chwili rozpoczęcia jazdy po odpoczynku lub przerwie do momentu rozpoczęcia kolejnego odpoczynku lub przerwy, przy czym może on być ciągły lub przerywany. To właśnie okres prowadzenia podlega limitowi 4,5 godziny z art. 7. Czas prowadzenia w ciągu tygodnia to tygodniowy czas prowadzenia z art. 4 lit. l, ograniczony w art. 6 ust. 2 do 56 godzin.

30. Które stwierdzenia dotyczące pojęcia przedsiębiorstwa transportowego z art. 4 lit. p rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Przedsiębiorstwem transportowym może być osoba fizyczna, osoba prawna lub organ publiczny wykonujący przewozy drogowe
2. Przedsiębiorstwem transportowym jest także podmiot wykonujący przewozy drogowe na potrzeby własne, nie tylko zarobkowo
3. Przedsiębiorstwem transportowym nie jest podmiot niezarobkowy, np. stowarzyszenie przewożące własnym autokarem swoich członków
4. Przedsiębiorstwem transportowym jest wyłącznie podmiot posiadający zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

Art. 4 lit. p rozporządzenia (WE) nr 561/2006 definiuje przedsiębiorstwo transportowe jako osobę fizyczną, osobę prawną, związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, zarobkową lub niezarobkową, albo organ publiczny, które wykonują przewozy drogowe zarobkowo lub na potrzeby własne. Zezwolenie z rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 nie jest przesłanką tej definicji, a podmioty niezarobkowe i przewoźnicy na potrzeby własne również ponoszą obowiązki z art. 10.

31. Które stwierdzenia są zgodne z definicjami zawartymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu to łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu tygodnia kalendarzowego
2. Odpoczynek obejmuje także czas oczekiwania na rozładunek, jeżeli kierowca nie wykonuje wtedy żadnych czynności
3. Pojazd w rozumieniu rozporządzenia to pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepa, naczepa lub zespół tych pojazdów
4. Przewóz niehandlowy to przewóz, za który nie otrzymuje się wynagrodzenia i który nie generuje dochodu ani obrotu

Art. 4 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obejmuje pojęciem pojazdu pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę, naczepę lub zespół tych pojazdów; lit. l określa tygodniowy czas prowadzenia jako łączny czas prowadzenia w ciągu tygodnia, a lit. r, dodana rozporządzeniem (UE) 2020/1054, definiuje przewóz niehandlowy jako przewóz bez wynagrodzenia, niegenerujący dochodu ani obrotu. Oczekiwanie na rozładunek nie jest odpoczynkiem z lit. f, bo kierowca nie może wówczas swobodnie dysponować swoim czasem.

32. Jaki jest maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu według art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Dzienny czas prowadzenia nie może przekroczyć 10 godzin, ale nie częściej niż dwa razy w tygodniu można go wydłużyć do 11 godzin
2. Dzienny czas prowadzenia nie może przekroczyć 8 godzin, jak w Kodeksie pracy, z możliwością wydłużenia do 9 godzin dwa razy w tygodniu
3. Dzienny czas prowadzenia nie może przekroczyć 9 godzin, ale nie częściej niż trzy razy w tygodniu można go wydłużyć do 10 godzin
4. Dzienny czas prowadzenia nie może przekroczyć 9 godzin, ale nie częściej niż dwa razy w tygodniu można go wydłużyć do 10 godzin

Art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin, jednakże może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Ośmiogodzinna norma Kodeksu pracy dotyczy czasu pracy, a nie czasu prowadzenia, i nie jest przenoszona do rozporządzenia. Liczba wydłużeń liczy się w tygodniu kalendarzowym z art. 4 lit. i, a trzecie wydłużenie w tygodniu jest naruszeniem.

33. Które stwierdzenie o tygodniowym czasie prowadzenia pojazdu jest zgodne z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

1. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 54 godzin, czyli sześciu dni po 9 godzin, bez wydłużeń do 10 godzin
2. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin, licząc od poniedziałku 00:00 do niedzieli 24:00
3. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 60 godzin, co odpowiada maksymalnemu czasowi pracy z dyrektywy 2002/15/WE
4. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 48 godzin, czyli przeciętnego tygodniowego czasu pracy kierowcy

Art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 ogranicza tygodniowy czas prowadzenia pojazdu do 56 godzin, liczonych w tygodniu kalendarzowym z art. 4 lit. i. Wartości 48 i 60 godzin pochodzą z dyrektywy 2002/15/WE i dotyczą czasu pracy (przeciętnie 48, maksymalnie 60 godzin), a nie czasu prowadzenia. Limit 56 godzin można osiągnąć na przykład przez cztery dni po 9 godzin i dwa dni po 10 godzin, więc 54 godziny nie są górną granicą.

34. Kierowca firmy Trans-Nowak prowadził pojazd łącznie 56 godzin w tygodniu 1. Które stwierdzenia dotyczące tygodnia 2 są prawdziwe?

1. W tygodniu 2 kierowca może prowadzić najwyżej 34 godziny, bo limit dwutygodniowy z art. 6 ust. 3 wynosi 90 godzin
2. W tygodniu 2 kierowca nie może prowadzić pojazdu w ogóle, bo wykorzystał już maksymalny tygodniowy czas prowadzenia
3. Limit 90 godzin dotyczy każdych dwóch kolejnych tygodni, więc w tygodniu 3 uwzględnia się także czas prowadzenia z tygodnia 2
4. W tygodniu 2 kierowca może ponownie prowadzić 56 godzin, ponieważ limit tygodniowy odnawia się w każdy poniedziałek

Art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, że łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Po 56 godzinach w tygodniu 1 pozostają 34 godziny na tydzień 2. Limit jest kroczący: para tygodni 2 i 3 również nie może przekroczyć 90 godzin, więc jazda 34 godziny w tygodniu 2 pozwala na 56 godzin w tygodniu 3. Odnawianie się limitu tygodniowego 56 godzin nie uchyla limitu dwutygodniowego.

35. Które stwierdzenia dotyczące obowiązku rejestrowania innej pracy przez kierowcę według art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są prawdziwe?

1. Kierowca może pominąć zapis innej pracy trwającej krócej niż godzinę, ponieważ tak krótkie okresy nie wpływają na limity
2. Zapis może być dokonany ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przez funkcję ręcznego wprowadzania danych do tachografu
3. Kierowca zapisuje czas prowadzenia pojazdu nieobjętego rozporządzeniem, użytego do działalności zarobkowej, jako inną pracę
4. Kierowca zapisuje jako inną pracę cały czas przepracowany poza prowadzeniem, także dla innego pracodawcy spoza transportu

Art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nakazuje kierowcy zapisać jako inną pracę cały czas określony w art. 4 lit. e, a także cały czas spędzony na prowadzeniu pojazdu używanego do działalności zarobkowej nieobjętego rozporządzeniem, oraz zapisać okresy gotowości od ostatniego dziennego lub tygodniowego odpoczynku. Zapisu dokonuje się ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do tachografu. Przepis nie zna progu czasowego zwalniającego z zapisu.